Emmanuel Jal (vierde van links) begroet studenten en de faculteit lid Uchenna Duru.

Door Dalton Karwacki

Een enkele persoon kan het verschil maken om iemand zonder hoop, volgens de Unity Dagen keynote spreker die verscheen in de Bart Luedeke Center Theater op maandag.

Emmanuel Jal was een kindsoldaat in Sudan tijdens de burgeroorlog in het land en is nu een hip-hop artiest die is actief betrokken bij liefdadigheidsinstellingen profiteren Afrikaanse jeugd. Hij reist ook de wereld, het delen van zijn verhaal met mensen.

"Ik doe dit voor zo veel kinderen die zich in dezelfde situatie," zei Jal. "Ik doe het voor een oude dame in mijn dorp nu, die heeft niemand om haar stem te spreken. Ik doe het voor de jonge man die wil een verandering maken, maar heeft geen YouTube of Facebook, waar hij kan verwijzen naar de wereld en mensen geven de informatie. "

Jal werd geboren in het Zuid-Soedanese dorp Tonj kort voor de burgeroorlog begon. Toen de gevechten begonnen, zijn vader lid van de Sudanese People's Liberation Army (SPLA) om te vechten tegen de regering. Toen Jal 7 jaar oud was, werd zijn moeder vermoord door de regering soldaten. Hij werd een van de duizenden kinderen die reisde naar Ethiopië, waar ze werden verteld dat ze zouden worden opgeleid.

"Er was weinig voedsel, dus we kregen maïs, sorghum en bonen", Jal gezegd. "We wisten niet hoe te koken, dus veel van ons begonnen te sterven. We zijn net 6 jaar, 7 jaar oud, er was veel verwarring over wat er gebeurde. "

De scholen, Jal en de andere kinderen gerealiseerd, waren eigenlijk niet bedoeld voor het onderwijs. Uiteindelijk Jal uiteengezet, een commandant van de SPLA aangeworven kwam en de kinderen in het leger. Jal, boos op de regering die zijn moeder had vermoord, lid van de SPLA, samen met vele andere kinderen.

"Toen we werden gevraagd hoeveel waren bereid om te trainen om soldaten te zijn, iedereen hun handen omhoog," zei Jal. "In mijn hoofd, was wat er aan de hand was, zou ik zie de explosie in mijn dorp. Ik zou mensen verbranden en iemand neergeschoten zie de dood."

Hij herinnerde zich de dag dat hij liep met zijn moeder toen de regering soldaten namen hun voedsel en sloegen hen. Deze dingen, Jal zei, plantte het zaad van de haat die zou rijden hem naar de SPLA te treden. Jal vertelde de training ging hij door. Hij zei dat het moeilijk, maar hij bleef gaan door het onthouden van de dingen die hem overkomen was. Na zijn opleiding, Jal en vele andere kinderen werden gestuurd om te vechten de overheid.

"Veel kinderen waren er zo bitter, wilden ze weten wat er met hen gebeurd," zei Jal. "En we wilden wraak."

Jal sprak over het feit dat, want hij was geliefd door zijn commandanten, hij zelden werd ingezet om het slagveld, die soms voelde hij zich als een lafaard. Hij deed echter vertellen hoe ze af en toe zouden gevangenen martelen. Hij legde uit dat de SPLA de armen en benen van de gevangenen zou schieten en dan langzaam te doden met kapmessen om de pijn te maximaliseren ze voelden. Uiteindelijk, Jal gezegd, de gevechten werd te veel voor veel van de kinderen, en ze liep weg naar een kleine groep die zich had afgescheiden van de SPLA.

"We kregen te horen dat de reis zou een maand duren, maar in het echte leven, nam zij ons drie maanden," zei Jal. "Voor de eerste maand hadden we eten, en uiteindelijk het eten liep uit. We kregen te horen gelden elementaire vaardigheden soldaat, dus we begonnen met het eten van maïs en sorghum droog. "

Going door de woestijn, Jal uiteengezet, is de groep liep uit water, zodat ze gedwongen waren de dauw op het gras drinken elke ochtend als hun enige bron van water voor de dag. Toen de groep begon te verhongeren, begonnen ze schieten wat de dieren is gebeurd in de buurt te komen. Echter, de dieren uiteindelijk gestopt komen. Zoals de groep begon te serieus te overwegen kannibaliseren hun doden, Jal gezegd, de dieren begon opnieuw, waardoor ze de kracht om de reis te voltooien.

"In dat traject, 400 mensen links," zei Jal. "Slechts 16 mensen overleefden."

In het nieuwe kamp, Jal ontmoette een Britse hulpverlener genaamd Emma McCune. Ze vertelde de 11-jarige Jal dat hij niet hoefde te worden een soldaat. Ze heeft hem en smokkelden hem naar Kenia, waar Jal had enige moeite aan te passen aan zijn nieuwe levensstijl. Hij sprak over het feit dat niet zeker weet hoe je een toilet te gebruiken.

"Als ze flush, zie je het water komen," zei Jal. "In mijn hoofd, dacht ik, 'Hoe hebben ze een rivier in het huis?" Toen dacht ik, hoe zit het met de slangen? Ik wilde nooit comfortabel zitten. "

Toen McCune overleed in 1993, Jal verklaarde dat hij voelde zijn leven neerstorten om hem heen. Het was op dit moment, Jal zei, dat hij draaide zich om muziek om te gaan met de pijn.

"Toen ik begon muziek te doen, het was een therapie," zei Jal. "Muziek werd een pijnstiller voor mij om de benadering van de dag. Het begon dat ik hoop; te willen zien morgen, dat alles zou veranderen voor mij. "

Jal legde uit hoe zijn opleiding hielp hem leren de waarheid over het conflict dat woedde in zijn land. Dit, samen met leren over de leer van Martin Luther King en Nelson Mandela, hielpen het verwijderen van de haat die waren geplant in zijn geest op zo'n jonge leeftijd.

"Ik dacht dat we waren de enige mensen die lijden," zei Jal. "Ik wist niet over de slavernij of andere oorlogen. Ik wist alleen over de problemen in mijn land. Maar toen ik naar school ging, was mijn geest geopend, en ik was in staat om te vergeven en los te laten. "

Jal gesloten door te praten over zijn doel om een school in Zuid-Soedan, dat hij van plan is om de naam van McCune na te bouwen. Totdat hij de 1 miljoen dollar die nodig is om dit te bereiken voert, heeft hij bezig met een "win-campagne te verliezen." Dit betekent dat hij slechts eet een maaltijd per dag totdat hij zijn doel bereikt. Hij sprak ook over zijn boek, documentaire en het album, die alle worden "War Child." De opbrengst van alle drie gaan naar de school te financieren.