Walt Kowalski (Eastwood) zorgt ervoor dat de indringers op zijn gazon weten wie de baas in Gran Torino.

Door Jas Singh

De naam Clint Eastwood is synoniem met iconische films, roepen beelden van personages, scènes en dialoog die zijn gekomen om generaties van filmgoers definiëren. Met Gran Torino, Eastwood herinnert het publiek dat hij nog wat nodig is om een solide entertainer.

Eastwood speelt Walt Kowalski, een Koreaanse oorlogsveteraan die net zijn vrouw verloren. Hij heeft veel meegemaakt in zijn leven en lijkt niet te veel zorg voor de rest van de wereld. Iedereen - van zijn kleinkinderen aan zijn buren - ergert hem, en zijn woede tegenover het leven heeft hem veranderd in een coldhearted, racistische mens.

Walt woont in een gevarieerde wijk, dat is geworden vervallen met de aanwezigheid van bendes. Op een dag, Thao (Bee Vang), onder druk om een bende aansluiten, probeert te stelen Walt's 1972 Gran Torino. Walt vangsten hem en is niet bang om aan te tonen hem het vat einde van zijn geweer.

Maar hij redt zuster Thao's, Sue (Her Ahney), vanaf lastig gevallen door een groep mannen, en Walt al snel aanvaarding van het meisje en haar familie, de Hmongs.

Wat begint als een film schijnbaar over respect en cultuur wordt een coming-of-age verhaal voor zowel Walt en Thao. Thao is een geeky tiener zou nooit een verdachte van het stelen van een reep, laat staan een auto. Dus als familie Thao's hoort van zijn daden, zijn ze beschaamd, en zoals gebruikelijk is in hun cultuur, bieden hem aan Walt als een soort dienaar.

De film werkt aan de ontwikkeling van een relatie tussen Walt en Thao als kapitein en werknemer, maar wordt een van mentor en student. Walt leert Thao alles van hoe om te praten met meisjes hoe een man. Door Thao, leren we meer over het verleden van Walt's, over de oorlog en zijn leven vóór het passeren van zijn vrouw.

De film is ontroerend, zelfs wanneer het karakter wij sympathiseren met een knorrige oude man, niet in staat van mededogen in de richting van de rest van de wereld. Maar we kijken hem groeien om niet alleen de zorg over mensen, maar ook te accepteren en te respecteren.

Eastwood, zoals de ster en regisseur, is onberispelijk. Er is echt niets van de man niet kan doen. Hij speelt Walt bijna als een volwassen, gehard versie van zijn iconische 'Dirty' Harry Callahan, die bracht de jaren 1970 en '80 proberen om de straten schoon te maken, alleen te vinden dat zijn pogingen waren tevergeefs. Walt verloor zijn vrouw en alleen vastklampt aan zijn gewaardeerde voertuig, dat de wielen in beweging zet bij de vaststelling van een andere relatie.

Hoewel Eastwood schittert in zowat elke scène, doe de ondersteunende actoren niet helemaal bereiken dat niveau. Misschien is het moeilijk om jongere spelers te vergelijken met iemand van het kaliber Eastwood, maar op hetzelfde moment moet een aanleiding waren voor de gelegenheid en gelijk in een scène. Vang is helaas de enige die goed werkt, misschien onbedoeld, zoals hij het scherm veel tijd om het publiek te laten krijgt betrekking hebben op hem. Een goede tweede zou haar, die speelt Sue met overtuiging.

Het script werkt goed in plaatsen, nogmaals, vooral wanneer karakter Eastwood is op het scherm. Zijn dialoog is zeker wat ongemakkelijk uit, waardoor losse raciale maken en wat anders aan zijn hoofd. Maar er zijn veel grappige momenten, dat inzicht in de geest Walt's geven.

De film heeft zeker zijn gebreken, van een aantal zwakke en enigszins generieke karakter expositie, met name in het definiëren van de jongere generatie als technologie-waanzinnig en respectloos. Er is enige sociale commentaar op de zaak, maar alles lijkt gedwongen naar het publiek, in plaats van gewoon subtiel weergegeven.

Als geheel, de film werken, vanaf het eerste frame, we zijn verslaafd. Of we hem of zoals hij haat, willen we zien hoe zowel Walt en het publiek zal worden veranderd door de ervaring.