Κοιτάζοντας πίσω στην ώρα μου στο Rider, συνειδητοποιώ ότι είμαι σχεδόν αγνώριστος από το κορίτσι που αποφοίτησε το λύκειο πριν από τέσσερα χρόνια. Ήταν ντροπαλός και σίγουροι για το τι ήθελε από τη ζωή και ότι ήταν δύσκολο να μιλήσουμε για τους νέους ανθρώπους.

Κατά Rider, βρήκα τη φωνή μου. Ήμουν σε θέση να ξεπεράσουν συστολή μου και να συμμετάσχουν στην πανεπιστημιούπολη. Κατάλαβα ότι θα μπορούσα να είμαι ηγέτης, που θα μπορούσα να δραστηριοποιούνται σε όρθια στάση για ό, τι πίστευα και στο ότι θα μπορούσα να βοηθήσει τους άλλους να πράξουν το ίδιο. Βρήκα την εμπιστοσύνη μου.

Είμαι τυχερός που έχουν μελετήσει τα θέματα που είμαι παθιασμένος με, συναντήθηκε καθηγητές που με ενέπνευσαν και γίνεται μόνιμη φιλίες με κάποια αξιόλογα άτομα. Από εκείνη την υπέροχη ορόφου στο καινούριο έτος Ziegler, όπου οι πόρτες όλων μας ήταν πάντα ανοικτές, για να έχουν ένα διαμέρισμα στο Poyda τελευταίου έτους με καταπληκτική συγκάτοικός μου? Από το να είναι ένας βοηθός στο γραφείο Conover να αντιγράψει την επεξεργασία για τον αναβάτη Νέα? Από lounging για το χόρτο στην την άνοιξη για να making 2 am τρέχει να Denny με φίλους? από τη λήψη λεπτά σε συνεδριάσεις Block Writer για την λειτουργία του Gay-Straight Alliance Variety Show, ο κατάλογος συνεχίζεται. Υπήρξαν δυσκολίες, καθώς, όπως juggling δράμα και στρες, ενώ προσπαθεί να βοηθήσει την οικογένειά μου μέσα από δύσκολες στιγμές. Αλλά στο τέλος, εγώ αξία όλων των εμπειριών μου για τη διαμόρφωση σε μένα που είμαι.

Για όσους από εμάς την αποφοίτησή του, πολλοί αισθάνονται πιθανώς κάποια τρέμω από την προσπάθεια να βρουν μια θέση εργασίας σε αυτό ύφεση. Είναι δύσκολο να παραμένουν αισιόδοξοι όταν τόσες πολλές επιχειρήσεις κλείνουν γύρω μας και η απειλή της αποπληρωμής των δανείων των φοιτητών έχει αρχίσει να διαγράφεται. Είχα φίλους, την οικογένεια και ακόμη και πλήρης ξένοι μου λένε, «Είσαι αποφοιτούν τώρα; Αυτό είναι λυπηρό. "

Αλλά σκέφτομαι τη γιαγιά μου, που αποφοίτησε το γυμνάσιο κοντά στο τέλος της Μεγάλης Ύφεσης. Βρήκα πρόσφατα επετηρίδα της, η οποία είχε φωτογραφίες των συλλόγων στο σχολείο της. Ένα ονομαζόταν Banking Club. Ήταν μια ομάδα νέων ανθρώπων που δαπανήθηκαν κατά πάσα πιθανότητα τον περισσότερο χρόνο τους συζητώντας οικονομικά και ετοιμάζονται να εισέλθουν στο λαμπερό κόσμο των τραπεζών. Τώρα, εξετάστε το ενδεχόμενο να είναι μέλος αυτού του συλλόγου κατά τη διάρκεια αυτού του χρόνου. Οι τράπεζες έκλεισαν, το χρηματιστήριο συνετρίβη και υπήρχε μαζική ανεργία. Αλλά αυτό που με εντυπωσίασε ήταν η λεζάντα με την εικόνα. Ανέφερε ότι τα μέλη αυτής της λέσχης αναγνωρίζεται η οικονομία δεν ήταν στην καλύτερη θέση, αλλά αναμένεται ότι, όταν τα πάντα ήταν σε καλύτερη κατάσταση και οι τράπεζες είχαν οργανωθεί και να λειτουργήσει ξανά, θα είναι έτοιμες.

Αυτή η αισιοδοξία είναι κάτι που πιστεύω ότι όλοι πρέπει τώρα. Δεν μπορεί να αντιμετωπίσει ιδανικά τις συνθήκες όπως έχουμε το κεφάλι έξω στον κόσμο, αλλά έχουμε αυτό που πρέπει να κάνουμε πραγματικά κάτι από τη ζωή μας. Είμαι πεπεισμένος ότι είμαι έτοιμος να αντιμετωπίσει αυτό που θα έρθει, δεν έχει σημασία ο αγώνας, και θα είμαι πάντα ευγνώμων για ό, τι με την εμπειρία μου σε αναβάτης που μου δίδαξε.

Robin Barletta ήταν ένα αντίγραφο Editor για τον αναβάτη News.